KROPELKI

Chcę żyć – tylko niektórzy dochodzą do tak oczywistego stwierdzenia, przez doświadczenia związane z wiarą, Bogiem – Miłość. Jezus sam w sobie, jest programem dla życia. Dlatego, nie potrzeba stwarzać niczego nowego. Potrzebujemy jedynie, dokładniej przyjrzeć się tej oczywistej dla nas, jedynej propozycji. Nawet w doświadczeniu wiary, żyjemy perspektywami: przeszłością, albo przyszłością… Kiedy rozmawiamy z Bogiem na modlitwie, odkładamy w czasie Jego decyzje (np. spełnienie jakiejś sprawy), ale również nasze postanowienia (np. jutro zacznę, następnym razem będzie inaczej). Skupiamy całą naszą uwagę i zaangażowanie na tym, co do nas już, albo jeszcze nie należy, na przeszłości, lub przyszłości. Niewykorzystany materiał to, chwila obecna, moment jedyny w naszym posiadaniu. Ów „tu i teraz”, jest przez nas nieodgadniony, nieogarnięty, nie właściwie wykorzystany… To, na czym powinno nam najbardziej zależeć, najczęściej jest jeszcze nie zagospodarowanym terenem, w najgorszych przypadkach komplentym nieużykiem. Zwróćmy uwagę, że to czym żyjemy często sięga przeszłości – jakieś zranienia, obolałe już myśli, tęsknoty i niespełnione pragnienia, rozdarcia, gniew na kogoś itp. Przyszłość budzi w nas dobre nadzieje, ale znów skupiamy się na tym, co być może, ale nie koniecznie, musi się spełnić, np. zmiana swojego natawienia, przebaczenie, inny sposób postępowania i itd. Dziś – tu i teraz, pozostaje samo dla siebie, rozwija się niekiedy przez przypadek, bez naszej świadomości i zaangażowania. Przyjmujemy to, co jest zamiast, wykorzystując swój potencjał, przyjąć to, co najwłaściwsze. Wszystko, co jest dla nas ważne, oczywiste, konieczne, ma swój początek w chwili obecnej – tu i teraz. Jeśli masz cokolwiek zacząć, zacznij dziś… Żyję chwilą obecną, w sposób świadomy, już od dłuższego czasu i zdaję sobie sprawę, jak wiele jeszcze rzeczy nie odkryłem, nie ogarnąłem. Dlatego dziś – tu i teraz, zaczynam swój osobisty projekt – żyć chwilą obecną, wdrażam w swoje życie, jeszcze mocniej, to oczywiste stwierdzenie – chcę żyć, ale chcę żyć bardziej chwilą obecną.

Człowiek witruwiański – rysunek upowszechniony przez Leonarda da Vinci około roku 1490. Przedstawia figurę nagiego mężczyzny w dwóch nałożonych na siebie pozycjach, wpisaną w okrąg i kwadrat (łac. Homo Quadratus – człowiek kwadratowy). Rysunkowi towarzyszy tekst sporządzony tzw. pismem lustrzanym. Z tekstu wynika, że rysunek stanowi ilustrację do fragmentu traktatu O architekturze ksiąg dziesięcioro Witruwiusza, poświęconego proporcjom ludzkiego ciała.

W głowie pojawiła się myśl – sfera ludzkiej niepamięci… a obraz człowieka witruwiańskiego, wydał mi się najwłaściwszy do ukazania pewnej przestrzeni w której człowiek się rodzi, przebywa, tworzy, a niekiedy też i ukrywa. Są w nas często pewne wyparte w przeszłości myśli, przeżycia, które tworzą sferę obwarowaną wieloma zabezpieczeniami. Człowiek nie chce o niej wiedzieć, do niej wracać, a już tym bardziej z kimkolwiek się nią dzielić. Jednak niekiedy, chcąc czy nie, pewne sytuacje wychodzą i oglądają światło dzienne, a my musimy im stawić jednak czoła. Nie chce Cię pytać o twoje skrywane sprawy, nie chce dawać ci jakiegoś ogólnego sposobu rozwiązania, ale chcę Cię przestrzec, że kiedyś, nie wiadomo kiedy, przyjdzie taki moment, że Ty również będziesz musiał stawić czoła, tym sprawom. Niekiedy, by coś z naszej niepamięci, mogło rzeczywiście zniknąć i odejść, trzeba się z tym pogodzić i pożegnać.  Bóg wprowadził mnie i wyprowadził z sfery mojej niepamięci… Dziś idę dalej, wiedząc, że pewne sprawy już nie wrócą. Muszę jednak uczyć się nieustannie tworzyć i zachowywać odpowiednie proporcje w moim życiu. To znacznie ułatwia tworzenie życia, w zgodzie z wolą Bożą.

Urlop – jak dobrze go mieć, powiedzą pewnie niektórzy. Fakt – bardzo ważny czas. Dzięki niemu, każdy ma możliwość odejść troszkę na bok różnych codziennych spraw. spojrzeć obiektywnie i z dystansem na dokonane dzieła, codzienne zaangażowanie. Można w końcu bardziej doświadczyć spokoju i ładu, wyłączając się z codziennego rytmu zajęć i obowiązków. Czas wypoczynku to również czas możliwości – spojrzenia w głąb siebie, nabrania sił i odwagi wobec codzienności i zajęć… Jest to w końcu niebywała okazja do odkrycia siebie samego, tego co się  w nas kryje.

Mały i duży… – każdy ma coś w sobie, co może przez szereg zajęć, obowiązków, zostało mocno ukryte. Warto poświęcać czas, wykorzystać odpowiednie doświadczenia, do tego, aby odpowiedzieć sobie na pytania, które już od dawna nosimy w sobie.

Najtrudniejsze sytuacje… Nie często wam się zwierzam z tego co dla mnie trudne. Dzisiejsze, już niestety kolejne doświadczenie w moim życiu i posługiwaniu kapłańskim. Najtrudniejszy widok – biała trumienka z dzieciątkiem… Kiedy odprawiałem pogrzeb, kiedy byliśmy już nad samym grobem, spojrzałem na krzyż i na zapisane tam rzeczy… Imię i nazwisko… data urodzenia, będąca jednocześnie datą śmierci oraz napis: „powiększyłeś grono aniołków” (chyba dobrze pamiętam). Taka właśnie sytuacja, wymaga konfrontacji z sercem i wiarą… nie buntuję się, nie oskarżam Boga, ale czuję ludzką bezradność w niesieniu Ewangelii i nadziei – nie potrafię, nie potrafiłem chyba wystarczająco pokazać wiarę w Niebo. Ten napis i sam fakt pogrzebu stał się dla mnie trudnym i mocnym w refleksję momentem. Zdałem sobie sprawę, że po ludzku doświadczam wielu niewyjaśnialnych spraw – związanych z osobistą wiarą, ludzką ułomnością, codziennymi sprawami… Co w tym momencie robić? Uznać swoją małość i przyjąć Bożą wielkość. W Jego planie wszystko jest dobre, nawet gdy tu i teraz nie potrafię zrozumieć, wyjaśnić, to wiem, że Bóg chce czegoś dla mnie dobrego. Przeprowadza mnie przez to wszystko jeśli Mu pozwolę. Te sytuacje owocują wówczas, gdy w Niego wierze, gdy pozwolę Mu chwycić się za rękę i prowadzić przez „ciemną dolinę”. Choć po ludzku jestem bezradny, ułomny i słaby – to i tak jednak wierzę w Miłość.

Przez ostatnie dni, miałem rekolekcje, w kinie Pałuczanin w Żninie… Czas trzech dni, „krótkich” spotkań w duchu poszukiwania uzasadnienia dla pewnych spraw. Pierwszy dzień pt. wszystkie doświadczenia są ważne, drugi – żyć chwilą obecną i trzeci – wspólnota, jest mi potrzebny drugi człowiek. Czas, który trudno określić czy był dla młodzieży owocnym – liczę na to. Głosy były różne – i pozytywy i negatywy. Przy okazji pracy rekolekcyjnej, była też okazja wytchnienia fizycznego i duchowego od spraw bieżących. W tych dniach, szczególnie widoczne było dla mnie, oblicze Jezusa Ukrzyżowanego – Opuszczonego. Różne historie, sprawy, myśli – kotłowały się w głowie, szukając jasnego rozwiązania. Pozostało wiele pytań bez odpowiedzi. Wyjeżdżając z jednego miejsca, przez pryzmat tamtych warunków, mogłem popatrzeć na siebie, na to, co tutaj u mnie w parafii się dzieje i jak jest. Wiem, że dystans pomaga obiektywnemu spojrzeniu. I Bogu dzięki za kawałek dystansu i za możliwość obiektywności i stanięcia w prawdzie. Ciesz się tym, co masz… i rób tyle, na ile cię stać… Inne spojrzenie na pewne sprawy, czy sytuacje, czy osoby, delikatne opuszczenie czegoś, kogoś, pomaga w sercu rozeznać właściwie wolę Bożą. Stając się dalszym, staje się bliższym – paradoks! W życiu, potrzebujemy właściwego punktu widzenia, spojrzenia na pewne sprawy i ocenienia ich. Wydaje mi się, że każdy z nas powinien znaleźć odpowiednie warunki do tego, aby rzeczywiście obiektywnie spojrzeć na swoje życie.