lekcja różańca

lekcja różańca

Pamiętam, jak niełatwą rzeczą było dla mnie wytrwać na różańcu. Jako bardzo młody chłopak, służąc jako ministrant bardzo często stawałem wobec dylematu, czy iść na różaniec, czy na nim zostać, czy może zaraz po Mszy Świętej uciec do zakrystii i pójść do domu. Wiele razy byłem przeszczęśliwy, gdy starsi koledzy pozwalali mi pójść z kadzidłem, bo to zawsze było jakieś zajęcie, które umożliwiało trochę „opuścić różaniec” (czy po to, by iść rozpalić kadzidło, czy pod koniec piątej dziesiątki wyjść do zakrystii, by przygotować znów kadzidło do okadzenia). Męczące było dla mnie, jako młodego człowieka przeklęczeć pięć dziesiątek i wytrwać do końca bez kręcenia się i znudzenia. Po jakimś czasie odkryłem, że im mniej się ruszam, tym mniej mnie bolą kolana. Więc to już było jakimś dla mnie sukcesem, że w czasie różańca przynajmniej nie towarzyszył mi ból, który często do tej pory bardzo zniechęcał mnie do uczestniczenia w tym nabożeństwie. Ale to nie był jedyny problem. Niekończące się odmawianie zdrowasiek nużyło mnie i często nie mogąc skupić myśli, rozglądałam się dookoła siebie, albo myślami byłem bardzo daleki. Było mi trochę głupio, że przez moją służbę ministrancką jestem tak często na różańcu, a tak słabo wykorzystuję szansę tej modlitwy. Okazuje się, że na wszystko przychodzi odpowiedni czas i miejsce, nawet na naukę różańca… Otóż nie pamiętam dokładnie co i jak to się stało, ale dzisiaj widzę jak rzeczywiście modlę się tą modlitwą. 

Po dziesiątce do końca…

Pamiętam jak kiedyś ktoś podkreślał, że w modlitwie nie chodzi o jej odmówienie do końca, zaliczenie, ale o staranne wypowiadanie słów tak, aby być ich bardziej świadomym. Później wielokrotnie bardziej skupiałem się na znaczeniu danego słowa, na rozważeniu go i odniesieniu modlitwy do konkretnych wydarzeń z życia. I tak każda „dziesiątka”, w sposób naturalny przypisana została do konkretnych spraw, intencji. Łatwiej było mi rozważając jakąś kwestie w życiu, pochylać się nad nią rozważając kolejną tajemnicę. Nie czynię nigdy niczego na siłę, lecz staram się, aby modlitwa przeprowadzała mnie przez kolejne wydarzenia, rodząc we mnie właściwe światło – odpowiedź, sugestię, jakiś cel. Każda dziesiątka odpowiada za jakieś sprawy, ludzi, rodzaj prośby czy jakąś kwestię duchową dotyczącą mojego życia. Dzięki temu zyskiwałem przekonanie do modlitwy, rozważałem coraz głębiej tajemnicę i powierzałem Bogu to wszystko, co krążyło po moich myślach. Często sprawy same pojawiają się w ciągu dnia, przez co odkrywam wewnętrzne przynaglenie, aby w jakimś momencie dnia zwyczajnie pochylić się nad daną tajemnicą i ją rozważyć. Dzięki temu przez cały dzień zbiera się wiele dziesiątek, a ja czuję, że modlitwa rzeczywiście przenika moja codzienność; nie ważne jest wtedy dla mnie to, czy akurat w ciągu dnia odmówiłem wszystkie tajemnice radosne, czy też nie.

Tajemnice nie są taką znów tajemnicą.

Kiedy jestem w kościele i wsłuchuję się jak ludzie z dziwną manierą odmawiają różaniec, zastanawia mnie co dla takich osób jest rzeczywiście ważne. Wielu księży, oprócz zapowiedzenia tajemnicy nie robi dalszego jej rozważenia, tylko od razu przechodzą do modlitwy. Zastanawia mnie, co w tym różańcu jest w takim razie najważniejsze. Przecież modlitwa jest akompaniamentem do tajemnicy, którą rozważamy, a nie na odwrót; rozważanie jest początkiem odmówienia kolejnych zdrowasiek. Tajemnica, jeśli jest rozważana, a potem w jakiś sposób odnoszona do naszej codzienności, to w ostateczności staje się wyzwaniem – wzorem postawy, którą możemy wprost realizować w swojej codzienności, albo możemy zaczerpnąć z niej jakąś duchową inspirację, która pozwoli wprowadzić w życie jakiś środek ubogacający. Dla mnie pochylenie się nad tajemnicą różańca, czy to radosną, światła, bolesną, czy chwalebną, jest zawsze okazją do kontemplacji rzeczywistego wydarzenia, zgłębienia go, poznania Jezusa, który albo jest w niej wprost obecny, albo przy którego udziale te rzeczy się dokonują. Tajemnica jest źródłem do uniesienia swojego życia, jakiegoś momentu i ofiarowania go Bogu, który ma moc przemieniania i czynienia dobra z wszystkiego. Dzięki tajemnicom świat biblijny staje mi się bliższy, a spotkanie z Chrystusem bardziej autentyczne i żywe.

Droga Maryi, kurs w życiu.

Maryja jako osoba stoi na czele wszystkich ludzi, nie tylko ze względu na to, że została wybrana, ale również przez to, jakiej swoim życiem udzieliła odpowiedzi. Jest Ona dla mnie wspaniałym wzorem: życia Słowem, życia we współpracy z łaską, rodzenia Jezusa, wypełniania woli Boga, zawierzenia, przyjmowania cierpienia, itd. Jej życie jest szczególną drogą, na której tajemnice stanowią kolejne, ważne przystanki. Dzięki temu tajemnice stają się punktami mojego życia, osiami przemian, drogowskazami. Każda tajemnica może zawierać w sobie opis niezwykłego działania Boga, ale również wyraźną odpowiedź, która jest wynikiem współpracy z łaską Bożą. Każdy z nas pochylając się nad tą tajemnicą, wydarzeniem wiary, może odnaleźć inspirację dla swojej codzienności oraz kształt dla konkretnej postawy. 

Dziś

Różaniec jest dla mnie trudną modlitwą, gdyż wymaga ode mnie konkretnej odpowiedzi. To już nie tylko kwestia odmówienia tej modlitwy, ale rozważenia i przyjęcia jej. Działanie jest sztuką współpracy z Bogiem, a codzienność daje wiele możliwości, aby różaniec stał się nieodzownym towarzyszem nie tyle jako modlitwa, co raczej jako program działania. Dziś staram się codziennie odmówić jakąś tajemnicę, rozważyć ją i wprowadzić w czyn. Nie tyle ofiarować płynące z niej łaski, co skupić się całym sobą na jakiejś sprawie i uczyć się od Maryi „nowego sposobu postępowania”. W wieku sytuacjach różaniec dopinguje mnie również, aby dzielić się z innymi duchowymi owocami tej modlitwy i kształtować postawy innych w duchu konkretnej tajemnicy. Obecnie tajemnicą, która szczególnie leży mi na sercu jest Zwiastowanie. To ona wyznacza cele działań, ale również wszelkie postawy względem każdego człowieka – daru mi ofiarowanego i zadanego.

1 komentarz

  1. avatar

    Dla mnie Różaniec to tak na prawdę koło ratunkowe.. Koło dane przez Maryję od Jezusa… Nie jest łatwą modlitwa ale pozwala
    zagłębić się przez swoja prosta formę w tajemnice Życia Jezusa i Maryi..
    Dlatego go pokochałam chociaż początki nie były łatwe…

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *