7. „PUSTY GRÓB”

7. „PUSTY GRÓB”

PUSTY GRÓB Początkowo pusty grób przeraził wszystkich. Osoby, potwierdzające ten fakt, czuły się zagubione, bo stanęły wobec prawdy, której ani nie znali, ani nie rozumieli. Pusty grób to symbol – świadectwo Zmartwychwstania Chrystusa. To paradoks – jak „pustka – nic – grób” może świadczyć o tak ważnym wydarzeniu, o życiu. To, że grób jest pusty to początek – punkt wyjścia – biegun, dzięki któremu możemy się zorientować i określić naszą duchową kondycję. Dla nas współczesnych pusty grób pozostaje wiąż świadectwem dającym nam siłę do wiary, ale przede wszystkim to nasza busola duchowa, wyznaczająca w sposób jasny i konkretny przebieg naszej dalszej podróży. Nasze życie paschalne ma nie tylko pokazywać pusty grób, ale przede wszystkim prowadzić do odkrycia Chrystusa Zmartwychwstałego. Pusty grób nie tylko przypomina o wydarzeniu, ale również o Osobie Jezusa, który nie zakończył swojego istnienia, działania. Pusty grób rozpoczyna czas funkcjonowania chrześcijaństwa, które jako swój fundament czyni wiarę w Zmartwychwstanie Chrystusa. Dziś „idea pustego grobu” stać się może dla nas inspiracją do wielu duchowych doświadczeń. Dla mnie to zaproszenie do dwóch rzeczy. Najpierw do zrozumienia i życia tym procesem duchowym jakim jest: umierać i zmartwychwstawać w każdej chwili naszego życia. Okazji ku temu jest bardzo wiele. Drugie znaczenie – to przyjmowanie woli Boga zawartej zarówno w osobach, jak i też w różnych sytuacjach, czy słowach. Stawać się pustym, aby przyjmować i móc dawać to, co posiadam w sobie...
5. „Wspólnota”

5. „Wspólnota”

WSPÓLNOTA Po śmierci Chrystusa, z Apostołami dzieją się różne rzeczy. Ich zwyczaje i mentalność przeżywa różne fazy. W ich zachowaniu widać jak kształtuje się bardzo powoli szczególne pragnienie. Spędzili ze sobą wspólnie trzy lata, a wydaje się jakby właśnie dopiero teraz zrozumieli po co są razem. Zesłanie Ducha Świętego sprawiło, że oprócz zewnętrznych darów, otrzymali też siebie nawzajem. Dojrzewają do bycia wspólnotą. Ten czas i ich doświadczenie ma ogromny wpływ również na nas, ponieważ wychowuje nas i przygotowuje do odkrywania życia wspólnotowego, jak również naszego sposobu...
4. „Golgota”

4. „Golgota”

GOLGOTA Wspinając się na wzgórze spodziewamy się pięknych widoków. Kiedy pokonujemy trud wędrówki, kiedy zdobywamy szczyty, rozpościera się przed nami piękna panorama, która odsłania przed nami kolejne tajemnicze wzgórza, które możemy odkryć. Golgota pokazuje,  a jednocześnie kształtuje ludzkie perspektywy myślenia i działania. Każdy chrześcijanin „Zdobywa Golgotę” najpierw po to, aby zrozumieć Chrystusa Ukrzyżowanego, by zrozumieć krzyż. Jeśli jednak zrozumie, odczuwa przynaglenie do tego, aby iść dalej, by nie zatrzymywać się w tym miejscu na stałe. Golgota mobilizuje do odkrywania co dzieje się dalej, do patrzenia z perspektywy krzyża na to wszystko co było i minęło, jak również na to wszystko co przed nami, co się wydarzy. Golgota jest jak latarnia – stanowi punkt odniesienia zarówno dla tych, którzy błądzą, jak i też dla tych, którzy zdobywają się na odwagę głębszego zaangażowania w życie. Żyjemy w tym czasie, w którym ruszamy z Golgoty i odkrywamy najważniejsze dla nas, chrześcijan, wydarzenia wiary. To miejsce – rodzi  życie paschalne, pokazuje kierunek samego działania. Musimy uczyć się rozświetlać swoje życie wydarzeniami Golgoty. Chrystus pokonując grzech, śmierć, rodzi dla nas w miłości nowe życie. To nowe życie – paschalne, wychowuje do miłości ofiarnej; miłości gotowej oddać życie… Golgota to rodząca się wspólnota – Kościół i życie sakramentalne. Przenikając to miejsce zdobywamy właściwy dla siebie korzeń, dzięki któremu możemy zyskiwać siły do osobistego i wspólnotowego wzrostu. Czyniąc właściwe wybory, nasze życie staje się naprawdę Chrystusowe. Jesteśmy w szczególny sposób napełnieni duchem Golgoty – tam również otrzymujemy duchowo miejsce spotkania naszego cierpienia i trudu z Chrystusowym, które dzięki temu się przemienia i ze śmierci podąża w kierunku nowego życia. Śmierć Chrystusa rodzi wciąż w nas nadzieję,...
3. „Sąd”

3. „Sąd”

SĄD Oto w czasie życia Jezusa docieramy do trudnego momentu – początku drogi krzyżowej. Jezus stający przed Piłatem jest milczący, bo dąży do pełnej realizacji prawdy, której spełnienie powietrzu Mu Ojciec. Nie udowadnia swojej niewinności, choć proces to zwyczajna farsa, którą można by było w bardzo prosty sposób...
2. „Ogród”

2. „Ogród”

OGRÓD Ogród Oliwny, w pierwszym rzędzie przypomina o wytrwałej modlitwie. To ona jest fundamentem tej rzeczywistości. Na bazie modlitwy, Chrystus buduje kolejne elementy naszego paschalnego życia. Chrystus wychowuje do duchowej walki na modlitwie. Każdy człowiek otacza się różnymi sytuacjami, dlatego istniejące wokół nas zagrożenia, wymagają naszego odpowiedniego przygotowania, a później też działania. „Ogród” jest znakiem miejsca, w którym kształtuje się szczególną wrażliwość. Lęk przed męką i śmiercią sprawia, że Jezus zanurza się w głebokiej rozmowie z Ojcem. Ta rozmowa kończy się całkowitym zdaniem się na wolę Ojca. To moment decyzji – zaangażowania się w realizację woli Ojca, który dla nas staje się przykładem jak my powinniśmy postępować wobec tego, co dzieje się w naszym życiu. Nasze życie powinno być głęboko zakorzenione w woli...
1. „Wieczernik”

1. „Wieczernik”

WIECZERNIK Do tego momentu Jezus przygotowywał siebie i wszystkich tych, do których dotarła Jego nauka. Jest to miejsce, w którym jeszcze bardziej dynamicznie niż do tej pory, objawia się miłość Boga do człowieka. Słowa, gesty, ofiara, streszczają w sobie Miłość, która wychowuje i kształtuje każdego człowieka. Wieczernik ze względu na Jezusa i na to, co uczynił, jest miejscem o nadzwyczajnym oddziaływaniu. Wieczernik rozpoczął historię szczególnych dni, tworzących się poprzez konkretne działanie, zmierzające do objawienia zwycięstwa Miłości. To niepozorne pomieszczenie – „Wieczernik” do dziś, podczas każdej Eucharystii, jest kuźnią, w której wykuwa się szczególny rodzaj...