5. „Wspólnota”

5. „Wspólnota”

WSPÓLNOTA

Po śmierci Chrystusa, z Apostołami dzieją się różne rzeczy. Ich zwyczaje i mentalność przeżywa różne fazy. W ich zachowaniu widać jak kształtuje się bardzo powoli szczególne pragnienie. Spędzili ze sobą wspólnie trzy lata, a wydaje się jakby właśnie dopiero teraz zrozumieli po co są razem. Zesłanie Ducha Świętego sprawiło, że oprócz zewnętrznych darów, otrzymali też siebie nawzajem. Dojrzewają do bycia wspólnotą. Ten czas i ich doświadczenie ma ogromny wpływ również na nas, ponieważ wychowuje nas i przygotowuje do odkrywania życia wspólnotowego, jak również naszego sposobu życia.

Pierwsze zadanie, które wynika z życia paschalnego, to wykorzystywanie wszelkich okazji, momentów do budowania wspólnoty. Wspólnota to nieustanne odkrywanie, że inne osoby są darem dla mnie, a ja dla nich. Bycie razem wymaga nieustannego odkrywania siebie i innych. Przede wszystkim jednak, zadaniem głównym jest to, aby znaleźć wszystko, co może jednoczyć wspólnotę, rozwijać ją i w odpowiedni sposób to wykorzystać.

Wspólnota to nie tylko osoby, ale też szczególny duch, który panuje pomiędzy osobami. Ludzie paschalni to ludzie czynu i świadectwa. To, co osobiście przeżywamy jest naszym duchowym skarbem, którym powinniśmy podzielić się z innymi, czyniąc w ten sposób nasze życie – doświadczenia, dobrem wspólnym.

Życie paschalne musi cechować doświadczenie wspólnoty; ducha, który będzie wybrzmiewał w naszym życiu codziennym. Zmartwychwstanie Chrystusa wciąż rozpromienia dusze ludzi, którzy Mu ufają. Żyć we wspólnocie; mieć coś wspólnie z innymi to prosta charakterystyka życia paschalnego, które jako chrześcijanie powinniśmy realizować każdego dnia.

W końcu, wspólnota to cel. Jeśli wspólnota zmierza w jednym kierunku, świadczy to o jej niezwykłym dynamizmie i charakterze. Chrystus nadał ten cel, poprzez zachętę Apostołów, aby szli i nieśli Dobrą Nowinę, udzielając Chrztu. To znaczy, że wspólnota ma jako cel, rozszerzać się i powoływać innych. Jak to zrobić, jak nie właśnie poprzez naturalne świadectwo życia, które zachęci innych do naśladowania. 

Czy staram się wykorzystywać właściwe środki do budowania wspólnoty?

Czy moje życie świadczy o duchu wspólnotowym?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *