kierunek Niedziela

J 2, 13-22

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie». W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo». Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?» On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

– – – – – rozważanie 2025  – – – – –

1. Zwróć uwagę na:

 na to, jak Chrystus walczy o oczyszczenie świątyni i przywrócenie jej właściwego znaczenia

2. Odniesienie do…

jaki jest mój wewnętrzny porządek i jakie jest moje przeznaczenie

3. Co wynika z tego fragmentu

Ewangelista Jan umieszcza scenę oczyszczenia świątyni na początku publicznej działalności Jezusa. Taka kompozycja ma charakter teologiczny – łączy tę scenę z Objawieniem w Kanie w ten sposób objawiając nam Jezusa i wskazując, że przynosi On dar nowego przymierza, nowej duchowej świątyni. 

Jest to pierwsza Pascha z trzech o których wspomina. Udaje się, by jak inni pobożni Żydzi celebrować Paschę, czyli pamiątkę exodusu, wyjścia z domu niewoli do nowego życia ludu Bożego. 

Jezus w świątyni zastaje istnie targowisko – sprzedających zwięrzęta, wymieniających pieniądze. Pielgrzymi potrzebowali kupić je aby uiścić coroczny podatek świątynny. Nie można było płacić w monetach rzymskich posiadających bałwochwalcze wizerunki, lecz trzeba było je wymienić na momenty z Tyru. Handel odbywał się na dziedzińcu pogan i w portyku Królewskim. 

Jezus sporządza bicz ze sznurków i chce oczyścić to miejsce i chce przekonać, że kończy się czas kultu ofiarniczego. Mówiąc o świątyni jako domu Ojca, objawia nam się jako Syna i jako Nowa Świątynia.  Bicze ze sznurków są symbolem pasterskiej władczy Jezusa – Mesjasza. 

Słowa Psalmu 69.10 – odnoszone do Jezusa – zapowiadają nie tylko gest oczyszczenia świątyni z handlu, ale również Jego śmierć. To znak żarliwości o zbawienie ludzi.

Nie rozumieją Jego sformułowania o zburzeniu i w trzech dniach odbudowaniu, bo nie przyjęli wcześniejszego stwierdzenia Jezusa, który nazywał świątynie” domem mojego Ojca”. Traktują ją jako rzeczywistość materialną. 

Ironizują i wyśmiewają Jego tajemnicze stwierdzenia o świątyni – o jej zburzeniu i odbudowaniu, bo stawiają argument fizycznego budowania tej świątyni, która trwała 46 lat. Rozmijają się w tym, o czym każdy z nich mówi – Jezus mówi o miejscu świętym, najświętszym – sanktuarium, a oni o budowanym kompleksie, który jest wokół. 

Uczniowie milczą, a zrozumienie przychodzi dopiero po zmartwychwstaniu i otrzymaniu daru Ducha. 

4. Konkretne zadania:

Czy potrafię narażać się nawet, gdy walczę o coś istotnego? Czy znam sens i znaczenie mojego życia, mojej codzienności? Jak oczyszczam swoje wnętrze? Jak pielęgnuje w swoim wnętrzu to, co najistotniejsze? Czym dla mnie jest świątynia? Jakie znaczenie odkrywam w świątyni?